Amesan

แต่ ละที่กลับมาแล้วไม่เคยตระหนักรู้ได้เท่ากับที่ไปแชงกรีล่า อาจจะเป็นเพราะว่ามันเป็นดินแดนเก่าแก่ ศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นเหมือนผู้รู้ เหมือนเราได้ไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ที่ฉลาดมากๆ คนหนึ่ง แล้วความฉลาดความใจดีของเขาแผ่กระจายมาจนเราแบบ รู้สึกดี แล้วกลับมา

เขียนโดย รมณ รวยแสน

กรุงเทพ ธุรกิจออนไลน์ : ของสะสมของหลายคนอาจเป็นเงินจำนวนมากๆ ในบัญชีธนาคาร หรือบ้านหลายหลัง แต่สำหรับบางคน สะสมของใหญ่โตกว่านั้นมาก

เทือกเขาหิมาลัยเป็นเป้าหมายการสะสมของ เจี๊ยบ - วรรธนา วีรยวรรธน เธอฝันจะเดินทางไปยังเมืองเล็กเมืองน้อยรอบเทือกเขาใหญ่แห่งนั้น ไปให้มากที่สุดเท่าที่ชีวิตหนึ่งจะอำนวย

เจี๊ยบ เป็นที่รู้จักในฐานะนักร้องนักแต่งเพลง เพลงดังๆ ที่เธอแต่งให้วงทีโบนร้องอย่าง 'เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม' ส่วนผลงานเพลงที่เธอร้องเอง มีทั้งหมด 6 อัลบั้ม ชุดล่าสุดออกเมื่อปลายปี 2548 ชื่อ Ticket to the Moon

นอกจากนี้เธอยังเป็นนัก(ท่อง)เที่ยวตัวยง แต่ละปีเธอจะต้องมีทริปใหญ่ๆ หนึ่งทริป ส่วนทริปเล็กๆ น้อยๆ ก็ขึ้นอยู่กับปัจจัย (ทั้งเงินและเวลา)

เธอเคยตอบคำถามเราถึงสุดยอดแห่งการเรียนรู้ของตัวเองในช่วงเวลาที่ ผ่านมา คือ การได้รู้ว่าตัวเองโชคดีเหลือเกิน โชคดีของเธอคือมีครอบครัวดีและได้ทำงานที่รัก

ไม่ใช่ทุกคนที่จะรู้สึกว่าตัวเองโชคดี มันบอกถึงความพอใจที่มีต่อชีวิตของตัวเอง บางคนมีชีวิตที่พร้อมสรรพ แต่ยังเห็นว่าตัวเองโชคร้ายเหลือเกินมีเงิน 10 ล้านแล้ว ยังมีไม่ถึง 100 ล้าน ก็นับได้ว่าเป็นความโชคร้ายอย่างหนึ่ง หากคนๆ นั้นไม่รู้ตัวว่าตัวเองโชคดีมากแค่ไหน

เจี๊ยบ เดินทางผ่านชีวิตของตัวเองมากว่า 30 ปี ก่อนจะเกิดอาการคลิกในความรู้สึกของตัวเองว่า ตัวเองโชคดีมากแค่ไหน เธอมีลูกที่ดี มีสามีที่ดี ดีชนิดที่เธอบอกว่าเป็นคนที่คุย(กัน)ได้มากที่สุดบนโลกใบนี้

เธอมีหลายบทบาทหน้าที่ที่ต้องทำ เป็นแม่ที่ดี เป็นภรรยาที่ดี และศิลปินที่ดี ช่วงหนึ่งที่ผ่านมาเธอหาจุดบาลานซ์ให้กับตัวเองไม่ได้ ขณะที่ทุ่มเททำผลงานเพลงให้ดี กราฟของการเป็นแม่ที่ดี ภรรยาที่ดีตกฮวบ แล้วยังต้องรู้สึกว่าตัวเองเหนื่อยสุดๆ ก่อนที่วันหนึ่งจะรู้ได้ว่าชีวิตต้องปล่อยวางบ้าง ดูแลไม่ให้ส่วนใดขาดส่วนใดเกินมากเกินไปเท่านั้นก็พอ

เจี๊ยบไม่ได้นั่งลงนิ่งๆ เพื่อตรึกตรองจึงได้พบจุดแห่งสมดุลนั้น แต่ทุกอย่างเกิดขึ้นหลังจากได้เดินทางไปยังดินแดนที่เธอบอกว่า สงบและแสนจะฉลาด อย่าง 'แชงกรีล่า'

เธอเปรียบการเดินทางเป็นเหมือนการทำสมาธิ ผลที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นคือปัญญา

การเดินทางมีอิทธิพลกับชีวิตอย่างไร

ไม่นานนี้เพิ่งอ่านประวัติผู้หญิงคนหนึ่ง จำชื่อไม่ได้แม่น เกิดก่อนเราสัก 40-50 ปี หลังจากหนีออกจากบ้านที่ฝรั่งเศสแล้วก็ออกไปท่องโลก ไปทุกที่ เงินหมดก็กลับ มีเงินก็ไปใหม่ จนกระทั่งแต่งงาน วันหนึ่งก็บอกกับสามีว่าจะไปอินเดีย 18 เดือน ปรากฏว่าเธอไป 14 ปี สามีก็ดีมากเป็นกัลยาณมิตร ส่งเงินให้ผู้หญิงคนนี้เที่ยว ไปมีเพื่อนเป็นพระลามะ ไปมีลูกบุญธรรมเป็นเด็กทิเบต วันหนึ่งก็ได้กลับบ้านที่ฝรั่งเศสและตายตอนอายุ 101 ปี เขาปลูกบ้านเป็นแบบตะวันออก แบบแชงกรีล่า แบบทิเบต

รู้สึกว่าช่างเป็นประวัติชีวิตคนที่เราสนใจจริงๆ รู้สึกว่าคนแบบนี้ชาติที่แล้วเขาทำอะไรมา ถึงได้ช่างไม่เกรงกลัวต่อการออกไป... แล้วสมัยก่อน 70-80 ปีที่แล้ว ไปอินเดียคนเดียว เราก็รู้สึก อู้หู ยิ่งเป็นผู้หญิง ยิ่งรู้สึกว่าเขาเจ๋ง

รู้สึกเสมอว่าแผ่นดินมันแค่หนึ่งในสี่ของโลกเท่านั้น เรายังไปได้ไม่ถึงไหน มันมีที่ที่มีอยู่แต่เราไม่เคยรู้ไม่เคยเห็น ทำไมเราไม่ออกไปดู มันไม่น่าจะต่างอะไรกับการท่องจักรวาล บางคนสงสัยว่าจักรวาลมันมีอะไร มันไปถึงไหน แต่เราสงสัยว่าภูเขาในประเทศนี้มันเป็นอย่างไรนะ ถ้ำที่เขาพูดถึงกันมันเป็นอย่างไร ทะเลตรงนั้นเป็นอย่างไร

ชีวิตเริ่มต้นพัวพันกับการเดินทางเที่ยวตั้งแต่เมื่อไหร่

ใจมันไปตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่มีทัศนศึกษาจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด อยากให้รถมันวิ่งออกไปแล้ว ไม่ต้องกลับมาเลย ไปเลยๆ เป็นคนที่ไม่อาลัยอาวรณ์แม่ ไปโรงเรียนวันแรกไม่ร้องไห้ แต่แม่ร้องไห้ เวลาที่ได้ไปไหนที่มันไม่ใช่บ้านจะแบบ...มีความสุข ไม่เหงา ไม่คิดถึง แต่ครอบครัวดีนะ อบอุ่นดี และเราก็รักเขาดีด้วย แต่ไม่ได้เป็นแบบไปไหนแล้วคิดถึงบ้านอยากกลับบ้าน รู้สึกว่าอยากไปต่อๆ ไปอีกๆ

ทริปแรกๆ ของชีวิต?

โรงงานโค้ก โคตรไกลเลย (เสียงประชดๆ) มันไม่ได้มีอะไรพิเศษ เพียงแต่เป็นครั้งแรกที่ได้ขึ้นรถบัสไปพร้อมกับเพื่อน 50 คน เป็นเด็กๆ จาก 2 ห้องเรียน รถวิ่งไปไกลจากโรงเรียนประมาณ 50 กิโลเมตร จากโรงเรียนสาธิตแห่งมหาวิทยาลัยขอนแก่น ไปโรงงานโค้กใกล้ๆ เท่านั้น แต่อะดรีนาลีนหลั่ง มีความสุข แล้วไปถึงได้กินโค้กแบบไม่อั้น คำว่าไม่อั้นสำหรับเด็กนะ มันโอ้โห...สุดยอดแล้ว

หลังจากนั้นก็มีแอบไปวันเสาร์วันอาทิตย์ ไปเขื่อนบ้าง อะไรบ้าง ไปทีละนิด พอตอน ม.2 จะขึ้นม.3 รวมเพื่อนๆ ที่โรงเรียน 7-8 คน เหมารถไปบางแสน เป็นรถกระบะ นั่งอัดกันไปข้างหลัง สนุกมาก นั่นเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นทะเลพร้อมกับเพื่อน เคยเห็นตอนเด็กๆ แบบไปกับพ่อกับแม่ แต่ครั้งนั้นเป็นครั้งแรกที่ไปกับเพื่อนไม่มีพ่อกับแม่ มันก็อีกอารมณ์หนึ่ง

จากนั้นขยับขยายไปสู่การเป็นนักเดินทางอย่างไร

พอโตขึ้นทำงานสอนเปียโนเฉพาะวันเสาร์วันอาทิตย์ ฉะนั้นวันจันทร์ถึงศุกร์จะไม่อยู่ที่กรุงเทพฯแล้ว ไปอยู่เกาะ ไปอยู่ทะเล ไปทะเลทุกฤดู ไม่ว่าจะเป็นหน้าฝน หรือแม้แต่หน้ามรสุม เคยติดเกาะด้วยนะ ต้องกินแต่ผักกับปลากระป๋องกับข้าวต้ม 3 วัน

ชอบนั่งคุยกับคนที่เขาเที่ยวเยอะๆ เวลาไปเที่ยวจะไปเจอแบบคนญี่ปุ่นอย่างนี้ เป็นผู้หญิงแล้วเที่ยวคนเดียว ก็ชอบคุยกับเขาว่าไปไหนมา ทำไมถึงได้ไป ไปอย่างไร เลยไปจนถึงเรื่องชีวิตเขา ทำงานอย่างไร เป็นอย่างไร

ต่างประเทศที่ได้ไปเที่ยวแบบจริงๆ จังๆ ประเทศแรกก็เป็นเนปาล คราวนี้ก็ยาวเลย ทำงานเก็บเงินพอที่จะไปได้ก็ไปเลย จากนั้นก็เริ่มอยากจะไปครั้งละนานๆ แล้ว ไม่อยากไปแค่ครั้งละ 7-8 วัน แต่อยากไปเป็นเดือน

เลือกเที่ยวแบบมีหลักการหรือไร้รูปแบบ?

เลือกที่เราสนใจ ส่วนใหญ่จะเป็นประเทศที่ exotic นิดๆ รู้สึกประทศที่เจริญก็ไม่ต้องรีบไปหรอก ปล่อยเขาเจริญไป ไปช้าก็ไม่ขาดทุน แต่ประเทศที่ยังไม่เจริญ กำลังพัฒนาถ้าไม่รีบไปมันจะ... ประเทศที่เจริญแล้วรอมีเงินรอแก่ก่อนก็ได้ อย่างดูภาพในพิพิธภัณฑ์เนี่ยชอบมาก แต่ถ้าจะดูมันต้องมีเวลา เลยแพลนไว้ว่าตอนแก่จะไปเดินดูรูปในพิพิธภัณฑ์ที่มีอยู่ให้หมดเลย ตอนนั้นก็เดินไกลๆ เหนื่อยๆ ร้อนๆ ไม่ได้แล้ว ก็ไปเดินในที่เย็นๆ ในพิพิธภัณฑ์ เที่ยงแล้วก็มากินแซนด์วิชแล้วบ่ายก็เข้าไปเดินต่อ

เหมือนอันนี้เก็บไว้กินทีหลัง ช่วงนี้มีแรงระหกระเหินก็ไปที่ๆ มันไปลำบาก อย่างอยากไปนอนกลางทะเลทรายโกบี หรือไปมาชูปิชูที่เปรู มันต้องเดินขึ้นเขานิดหน่อย

แล้วมีทริปไหนที่รู้สึกประทับใจที่สุด

ทุกที่เป็นที่ๆ ไปแล้วอยากไปอีกทั้งนั้น ที่ผ่านมามันเหมือนไปแบบจิ้มๆ ไป 8-9 วัน อยากไปแบบไปอยู่ตรงนั้นสัก 15 วัน แล้วก็อยู่ไปเรื่อยๆ อย่าง บาหลีก็ชอบเดินเที่ยว ชอปปิงก็ได้ มีทะเลด้วย ถ้าไปอยู่อยากไปตรงฝรั่งเศสทางตอนใต้ อยากไปหาเกสท์เฮ้าส์ถูกๆ ไปอยู่แบบไปเดินดูอะไรๆ น่ารักดี เมืองมันโรแมนติกดี ด้วยความที่เป็นยุโรปมันจะเป็นอีกบรรยากาศ แชงกรีล่าก็อยากไปอยู่อีก อยากไปให้หมดแถบภูเขาหิมาลัย เมืองที่อยู่สองฟากฝั่งของเทือกเขาหิมาลัย มันพาดผ่านหลายประเทศ 3 ประเทศ อยากไปให้ครบ

แต่ละเมืองที่ไปอยากไปดูอะไร

อยากไปดูอะไรๆ ที่ตรงนั้นมันมีอยู่ มีอะไรอยู่ก็ดูอันนั้น ไม่อยากไปเฉพาะแลนมาร์ก ไม่ชอบแบบนั้น แต่ชอบเที่ยวแบบต้องไปอยู่ตรงนั้นเท่านั้นถึงจะไปได้ เช่น อยากเข้าไปดูห้องครัวของเขาว่าเป็นอย่างไร อยากดูหมู่บ้านเขา อยากรู้ว่า เอ...ร้านนี้ข้างหลังร้านมันทำอะไรนะ บางทีก็ขอเขาดูโน่นนี่ อย่างที่ลี่เจียงจะมีร้านค้าร้านหนึ่งที่ภรรยาเฝ้าร้านแล้วสามีจะไปวาดรูปบน เขา ก็อยากเดินไปดูว่าสามีเขาไปวาดรูปตรงไหน ไม่อยากดูแต่ที่ร้านเท่านั้น

ถึงตอนนี้ยังอยากไปที่ไหนอีก

ที่ต้องไปแน่ๆ ในชีวิตนี้คือทิเบต แต่ตอนนี้ใจมันไปรักตรงหิมาลัยแล้วไง มันอยากไปทุกเมือง ถ้าต้องไปจริงๆ มันต้องเป็นเดือนๆ

เดินทางบ่อยๆ แล้ว แล้วสามีและลูกล่ะคะ

สามีไปด้วยกัน ส่วนลูกตอนนี้กลัวเขาจะติดย่าอยู่เหมือนกัน ลูกสาวคนโตชื่อ เนปาล อายุ 6 ขวบ ลูกชายคนเล็กอายุ 3 ขวบ ชื่อ ทิเบต ก็คิดว่าถ้าเขา 20 ปีแล้วก็จะไปด้วยกัน ตัวเองก็จะพยายามเป็นคนแก่ 50 ปีที่แข็งแรง จะได้เที่ยวต่อด้วยกันได้

ได้เรียนรู้อะไรจากการเดินทางบ้าง

เวลาไปเที่ยวจะเป็นคนไม่กลัวที่จะลองอะไรๆ อย่างอาหารก็ต้องกิน บางคนจะรู้สึกว่ามันจะกินได้เหรอ เรารู้สึกว่ามันต้องลอง ฝรั่งยังกินส้มตำปลาร้าได้เลย ทำไมเราจะลองกินอย่างอื่นไม่ได้ ไปแล้วต้องกินอาหารเขา ต้องดื่มเครื่องดื่มเขา ลองอยู่แบบเขาอยู่ ใช้ชีวิตแบบที่ตรงนั้นมันเป็น มันก็เหมือนได้ไปเปลี่ยน แบบไปก็ไปทั้งตัวทั้งใจ ไม่ใช่ไปเมืองนี้แล้วพกแต่มาม่าไป กินแต่น้ำพริกกับไข่เจียว ไม่ปฏิเสธเลยว่าอาหารไทยอร่อยที่สุดในโลก แต่ถ้าไปถึงตรงนั้นแล้วไม่ลองรสชาติของที่นั่นดูหรือ

ไปแชงกรีล่าแล้วได้คลิกบางอย่างกับความรู้สึกของตัวเอง แล้วที่อื่นๆ ล่ะคะ

แต่ละที่กลับมาแล้วไม่เคยตระหนักรู้ได้เท่ากับที่ไปแชงกรีล่า อาจจะเป็นเพราะว่ามันเป็นดินแดนเก่าแก่ ศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นเหมือนผู้รู้ เหมือนเราได้ไปเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ที่ฉลาดมากๆ คนหนึ่ง แล้วความฉลาดความใจดีของเขาแผ่กระจายมาจนเราแบบ รู้สึกดี แล้วกลับมา

คนส่วนใหญ่บอกว่าไปเที่ยวเหมือนเป็นการชาร์จแบตให้กับตัวเอง

เหมือนไปนั่งสมาธิ กลับมาแล้วใหม่ขึ้น สดขึ้น ก็คล้ายชาร์จแบต แต่ไม่ต้องรอหมดก่อน ไปได้เรื่อย การเห็นเยอะทำให้รู้เยอะ และเห็นเยอะก็ทำให้รู้สึกเยอะด้วย และรู้สึกว่าการรู้สึกเยอะมันดีกว่ารู้เยอะอีก ความรู้สึกมันก็สอนเราได้ พอเรารู้สึกว่าโลกเป็นแบบนี้มันก็จะต่อยอดไปอีกเยอะ

เวลาที่อยู่กับตัวเองมักคิดเรื่องอะไร

เป็นคนนึกสงสัยไปเรื่อยนะ อย่างเมื่อไหร่ท่านทะไลลามะจะได้กลับไปทิเบต ทำไมประเทศจีนไม่ยอมรับความผิดพลาดอันนี้ ทำไมบริทนีย์สเปียร์ไม่อุ้มลูก ฯลฯ คิดไปเรื่อยๆ

แล้วหาคำตอบอย่างไร

บางทีก็นั่งวิเคราะห์เอง ถ้ามันเป็นเรื่องที่วิเคราะห์ได้เอง เรื่องความสัมพันธ์ของคน ของสามีภรรยา ระหว่างแม่กับลูก ความสัมพันธ์ของโลก ถ้าคิดไม่ออกก็จะคุยกับแฟน เขาเป็นคนที่คุยได้มากที่สุดบนโลกนี้ เขาฉลาด แล้วเขาก็เป็นคนแบบที่จะตอบคำถามที่โง่ที่สุดก็ได้เพื่อให้คนถามสบายใจ

ตอนนี้สงสัยอะไร

สงสัยว่าจะหาเงินจากไหนเพื่อเอาไปเที่ยวมองโกเลีย

ล้อมกรอบ

Presentable

ในการเดินทางแต่ละครั้งสิ่งต้องพกติดไปด้วยเสมอก็มีอย่างหนังสือสัก เล่มหนึ่ง สำหรับนั่งรอเครื่องบิน นั่งรอรถไฟ หรือเวลาที่ไม่อยากคุยกับฝรั่งหน้าตาโรคจิตคนนี้ ถ้ามีไอพ็อดก็เอาไปด้วยสำหรับคนขี้เบื่อตอนนั่งรถเดินทาง กล้องถ่ายรูป ยาประจำตัวนิดหน่อย และถ้าไปต่างประเทศจะต้องมีที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ที่เมืองไทย ในกรณีฉุกเฉิน เป็นผู้หญิงมีติดไว้ก็ดี เขียนเป็นภาษาอังกฤษ หากมีปัญหาแล้วติดต่อกลับมาแล้วสามารถคอนเฟิร์มได้ว่าเราอยู่ที่นี่จริงๆ

ที่สำคัญคือสมุดบันทึกที่ต้องเอาไปด้วยแน่ๆ มีไว้เก็บนามบัตรและจดสถานที่ที่น่าสนใจ เพราะเจี๊ยบมักเก็บข้อมูลกลับมาเขียนหนังสือเพื่อหาทุนเดินทางครั้งต่อไป ด้วย สิ่งที่ต้องจดมักเป็นร้านขายของระลึกที่น่าสนใจ ร้านกาแฟน่านั่ง ไกด์คนนี้ดีมากๆ ไว้เผื่อแนะนำคนอื่นต่อไป

ส่วนเรื่องเกี่ยวกับอารมณ์และความรู้สึกต่อสถานที่นั้นๆ มักจะกลับมาแล้วระลึกแล้วค่อยบันทึก